Մայրենի · Uncategorized

Ինքնաստուգում

Լրացրու բաց թողած տառերը:

  1. Աշուն է, զովաշունչ ու պայծառ միասկեփայլ աշուն, ինչպիսին լինում է Արարատյան դաշտում: Ողկույզներով ծանրաբեռնված խաղողի այգիները փայլփլում են խայտաբղետ գույներով: Ծիրանագույն դեղձը, բուրումնավետ սերկևիլը ժպտում են իրենց երփերանգ սաղարթների գրկում: Ամենից գեղեցիկը թերևս արծաթազօծ փշատենին է՝ թավշապատ տերևներով, յուրօրինակ պտղով: Նրանց խիտ շարքերը ձգվում են ընդարձակ այգիների երկայնքով, ասֆալտապատ ճանապարհների եզրերով:

2. Գրիր հետևյալ բառերի հոմանիշները (իմաստով մոտ բառերը):

երփներանգ-գույնզգույն, բազմագույն, սաղարթ- տերևների , ճբառերը:

     3. Բացատրիր հետևյալ բառերը

արծաթազօծել- արծաթով զօծել, արծաթաջրել, ասֆալտապատ-Ասֆալտով պատված՝ ծածկված, ծիրանագույն, սաղարթախիտ:

 4.Կազմիր բառեր հետևյալ արմատներով՝
   երփն (գույն), երբ, ճանապարհ, արձակ:

Երփներանգ: Երբեվե: Ճանապարորդ: Արձականգ:

 

 

 

 

Մայրենի · Uncategorized

Արա լեռ

Գիտեք, թե  ինչու է լեռան անունը Արա?

Հայոց պատմության մեջ կար մի շատ գեղեցիկ թագավոր, Արա Գեղեցիկ մականվամբ: Նրա գեղեցկությամբ հիացած էր Ասորեստանի Շամիրամ թագուհին և խենթի պես սիրահարվել էր Արաին: Շամիրամը ամեն կերպ փորձում էր տիրանալ Արաին և ամուսնանալ նրա հետ: Շամիրամ թագուհին որոշում է իր մի քանի ծառաների ուղարկել Հայաստան, որպեսզի նրանք Արա Գեղեցիկին հայտնեն իր ցանկության մասին: Նա խոստանում է, որ այդ կերպ Հայաստանն կհզորանա, քանի որ կմիանա հզոր Ասորեստանի հետ: Սակայն Արան մերժում է Շամիրամին, քանի որ շատ էր սիրում իր կնոջը: Այդ մտգից Շամիրամը զայրանում է, իր զորքը վերցնումե և գնում Արայի հետևից բայց Արան իմանում է և նաել վերձնումե իր զորգ ոգն բայց Շամիրամ հարձակվելուց առաջ իր զորգին ասումե, որ զգոշ լինեն Արայից բայց հետևաբար Արանյին երբ տանումեն  Շամիրամի մոտ արդեն Արան մահացածե լինում երբ ուզումեն Արայի ժողովուրդ հարձակվոմ է Շամիրամ խաբումե, որ իբրև արալեզներ կգան ու կլզեն և ժողովուրդ հավատումեն Շամիրամին մի օրել իր զինվորներից մեկին հաքցնում է Արայի շորեր և ուղարկումե իսկ իսկական Արան մնոըմ է լեռան գագաթին պառկած:

Անգլերեն · Uncategorized

English


1.There is a dog in the yard.
Is thre a dog in the yard?
Thre is not a dog in the yard.

2There are books on the table.
Are there books on the table?
There are not books on the table.

3.There is a girl in the cklasroom.
Is There a girl in the cklasroom?
There is not a girl in the cklasroom.

4. There are boys in the steert.
Are ther boys in the steert?
There are not boys in the steert.

Uncategorized

Պատմություն

– Պարոն Մովսիսյան, վերջերս պաշտպանեցիք «Հայաստանի գրավոր մշակույթը նախամաշտոցյան ժամանակաշրջանում» թեմայով դոկտորական ատենախոսությունը: Ինչո՞վ էր պայմանավորված թեմայի ընտրությունը և ի՞նչ գիտական նորույթ եք ներկայացրել հանրությանը: – Պայմանավորված էր գիտական հետաքրքրություններիս շրջանակով: 1997-ին պաշտպանեցի թեկնածուական ատենախոսությունս, թեման Վանի թագավորության մեհենագրությունն էր: Հետագայում շարունակեցի և 2003-ին երկու մենագրություն հրատարակեցի` «Հայկական մեհենագրություն» և «Նախամաշտոցյան Հայաստանի գրային համակարգերը»: 2006 թ. և 2007 թ. նույն թեմայով մենագրություններ հրատարակեցի անգլերեն ու ֆրանսերեն: Հետագա տարիներին նաև առանձին հարցերի հոդվածներով անդրադարձա: Այդ բոլորը հանրագումարի բերելով` ներկայացրեցի որպես ատենախոսություն՝ «Հայաստանի գրավոր մշակույթը նախամաշտոցյան ժամանակաշրջանում»: Կարևոր էր նախ և առաջ ամբողջ նյութի հավաքումը և համակարգումը, որը մեզանում, ցավոք, վաղուց չէր արվել: Գիտեք, հայագիտության մեջ տասնամյակներ շարունակ բանավեճ ընթացավ` նախամաշտոցյան գիր եղե՞լ է, թե՞ չի եղել: Ցավոք սրտի, այս մոտեցումը բացարձակ արդարացված չէր: Մի կողմ էին թողել ամբողջ հնագիտական նյութը, որն այսօր մի քանի հազար արձանագրություն է կազմում, և տասնամյակներ շարունակ քննարկում էին, թե Խորենացու, Կորյունի կամ մեկ այլ մատենագրի այս կամ այն բառը ինչպես է պետք հասկանալ, և ըստ այդմ` եղել է, թե չի եղել նախամաշտոցյան դպրություն: Սա անպտուղ բանավեճ էր և ըստ էության ոչ մի տեղ չտարավ, մինչդեռ հսկայական թվով չուսումնասիրված արձանագրություններ կային և կան: Նախ` պետք էր դրանք համակարգել, ինչն իմ աշխատանքներում փորձեցի անել: Ի վերջո, նախամաշտոցյան դպրության մասին, բացի արձանագրություններից, ունենք երկու շատ կարևոր փաստարկ: Մեկը դպրության աստծո հիշատակությունն է հայոց նախաքրիստոնեական դիցարանում, և երկրորդը` հայոց լեզվի վիճակը V դարում: Ըստ վիճակագրական հաշվարկների` լեզուն, որը գրավոր մշակման չի ենթարկվում (այդ թվում նաև բարբառները), ունենում է առավելագույնը 7-8 հազար բառապաշար: Մինչդեռ, ըստ Ջահուկյանի, գրաբարը ոչ վերջնական հաշվարկներով 60 հազարից ավելի բառապաշար ունի: Եվ այն, որ օտար գիտնականները հայալեզու Աստվածաշունչը գնահատել են իբրև «թարգմանությունների թագուհի», պատահական չէր: Նման թարգմանություն արվեց այն բանի շնորհիվ, որ ունեինք դարերով մշակված գրավոր լեզու: – Այսինքն՝ հայ գրականության ոսկեդարը հնարավոր չէ՞ր լինի, եթե մինչ այդ գրավոր մշակույթ չունենայինք: – Միանշանակ: Համենայն դեպս՝ ոչ այդ մակարդակի: Օրինակով հիմնավորեմ: Նախկինում հետևում էի քրդական «Ռյա թազա» պարբերականին: Այստեղ հայերեն 10 տողանոց տեքստին համապատասխանում էր քրդերեն 15-16 տողանոցը: Պատճառն այն է, որ քրդերը բավականաչափ մշակված գրավոր լեզու չունեն, այդ պատճառով մի երևույթը բացատրելու համար մի քանի բառ է օգտագործվում: Մշակված լեզուն լակոնիկ է: Ի դեպ, գրաբարով և աշխարհաբարով գրված տեքստերն էլ են տարբերվում. գրաբարն ավելի լակոնիկ է: Բնականաբար, նման լեզուն չի կարող դարերով մշակված չլինել: – Պարոն Մովսիսյան, իսկ որքանո՞վ են տեղին այն մտավախությունները, թե նախամաշտոցյան գրերի առկայությունը նսեմացնում է Մեսրոպ Մաշտոցի վաստակը: – Բացարձակապես անհիմն մտավախություն է: Նախամաշտոցյան դպրության հայտնաբերման առաջին ջատագովներից մեկը հենց Մաշտոցն էր: Մաշտոցն ինքն էլ գիտեր, որ ունեցել ենք հնագույն գրեր, և դրանք գտնելու սրտացավ առաջամարտիկներից էր: Երբեք չի կարելի հակադրության մեջ դնել նախամաշտոցյան դպրության հարցը Մաշտոցի վաստակի հետ: Մանավանդ որ ունենք այսպիսի իրավիճակ. հայկական մեհենագրությունը, որ օգտագործվել է մինչև 301 թվականը, ունեցել է 200-300 նշան, այսինքն՝ դա բառավանկային համակարգ էր: Իսկ Մաշտոցի ստեղծած այբուբենը որակապես նոր համակարգ էր, 36 նիշանոց այբուբեն, որն աշխարհի ամենակատարյալ այբուբեններից է: – Փաստորեն, կարելի է ապացուցված համարել, որ մինչև քրիստոնեության ընդունումը որոշակի գրային համակարգ ենք ունեցել: – Այո: Եվ 301-ին այդ գիրն արգելվեց որպես նախորդ կրոնի բաղկացուցիչ: Ագաթանգեղոսն այդ մասին վկայում է. Վաղարշապատում որոշում կայացվեց գնալ և առաջինը կործանել Անահիտ դիցուհու մեծ մեհյանը Արտաշատում, ճանապարհին, սակայն, մտան և կործանեցին Տիր աստծո տաճարը: Ցավալի է, որ առաջինը կործանվեց հենց դպրության աստծո տաճարը: Այստեղ այն խորհրդանշական երևույթն էլ կա, որ հին աշխարհում գիրը համարվում էր սրբազան երևույթ և կրոնի բաղկացուցիչ մասն էր: Հաճախ, երբ մերժվում էր կրոնը, մերժվում էր նաև նրա գիրը: Դա էլ տեղի ունեցավ: Եթե մերոնք այդքան ֆանատիկոս չլինեին, կարող էին գիրը պահպանել: Մեզ մոտ քրիստոնեության ընդունումն ուղեկցվեց ավերածություններով, մինչդեռ Հունաստանում, Հռոմում դա չեղավ: Մերոնք ավերում էին, բայց նույն հիմքի վրա նույնն էին կառուցում: Ի՞նչ իմաստ ուներ, եթե կարելի էր, միայն սիմվոլիկ նշանները փոխելով, գործածել նոր նշանակությամբ: Համոզված եմ, որ Դանիել եպիսկոպոսի մոտ պահպանված գրերը հենց հայկական մեհենագրերն էին: V դարի ոչ մի պատմիչ չի ասում, թե դանիելյան գրերը քանի նիշից էին բաղկացած: Ինչո՞ւ: Մտածելու տեղիք է տալիս: Ղազար Փարպեցու մոտ կա մի հետաքրքիր տեղեկություն: Ասում է, երբ բերեցին դանիելյան գրերը, դրանք պետք է դասավորեին հունական այբուբենի հերթականությամբ: Դրա համար Սահակ Պարթևը Մաշտոցին չորս աշակերտ տվեց, այսինքն՝ գործել է հինգ հոգանոց հանձնաժողով` Մաշտոցի գլխավորությամբ: Եվ երբ դժվարություններ էին ունենում՝ դիմում էին Սահակ Պարթևին, որը հունարեն ավելի լավ գիտեր, քան հունաց աշխարհի շատ իմաստուններ: Տեսեք, եթե դանիելյան գրահամակարգը 22, 24 կամ 29 նիշ ունենար, ինչպես երբեմն ենթադրվում է, հունական այբուբենի նմանությամբ դասակարգելը Մաշտոցի համար խնդիր չէր լինի. նա փայլուն էր տիրապետում հունարենին: Բայց հինգ հոգով աշխատում էին ու հարկ եղած դեպքում դիմում Սահակ Պարթևի օգնությանը: Սա նշանակում է, որ դա բարդ գրային համակարգ է եղել: Պատահական չէ, որ V դարի պատմիչները դանիելյան գրերի թիվը չեն նշում. սեպագիր և հիերոգլիֆիկ գրային համակարգերում մի նշանը կարող է օգտագործվել և՛ որպես գաղափարանշան, և՛ հնչյունային նշան, և՛ դետերմինատիվ՝ այլ բառերի համար: Սա շփոթ է առաջացրել. երեք կիրառություն ունեցող նշանը համարել մեկ, երկո՞ւ, թե՞ երեք միավոր: – Պարոն Մովսիսյան, մինչև 301-ը ի՞նչ գրային համակարգեր ենք ունեցել ու որքանով են դրանք վերծանված հիմա: – Մեր մեհենագրությունը սկսվում է ժայռապատկերներից, հնագույն գաղափարանշաններից: Այստեղ մի լուրջ խնդիր ունենք: Վաղ բրոնզե դարից` Ք.ա. XXXV-XXIV դարերից, ունենք 1000-ից ավելի հնագիտական նյութեր, որոնց վրա այս նշանները պահպանվել են: Բայց դրանք վերծանված չեն, ուստի չենք կարող ասել` դրանք արդեն հնչյունային գի՞ր են, թե՞ դեռևս զուտ գաղափարանշանային համակարգ: Ք.ա. XXIV-IX դարերը գծային գրերի փուլն են: Այս շրջանից ունենք 300-ից ավելի արձանագրություն, որոնք ևս վերծանված չեն: Այնուհետև, ունենք Վանի թագավորության մեհենագրությունը, որը բաղկացած է մոտ 300 նշանից, գրվել է աջից ձախ և վերից վար ուղղություններով: Այս շրջանից մեզ հասած հնագիտական իրերի թիվը մոտ 1800 է: Վանի թագավորությունից հետո բավականին քիչ նյութ է մեզ հասել: Խնդիրն այն է, որ մեհենագրերը գրվել են շատ փափուկ գրանյութի վրա, որը չի պահպանվել: Արտաշատի պեղումների ժամանակ, օրինակ, ավելի քան 8000 կնքադրոշմ է գտնվել, և ոչ մի փաթեթ: Այսպիսով, մինչև 301 թ. գիր ունեցել ենք, որն արգելվելուց հետո վերածվել է մոգական նշանների` հմայագրերի: Մատենադարանում մեծ թվով հմայական բնագրեր են պահպանվում: Ունենք չվերծանված մի սեպագիր համակարգ ևս՝ հայտնի երեք արձանագրություններով, ինչպիսիք աշխարհի որևէ այլ տեղից հայտնի չեն: Մեհենագրերի գաղտնի գործածության օրինակ են նաև «Նշանագիրք իմաստնոց» ցանկերը: Երբ հեթանոսության վերադարձի վտանգը չկար, XII-XIII դարերից դրանք սկսեցին օգտագործվել որպես համառոտագրության նշաններ: – Իսկ գրային համակարգերից որո՞նք են կիրառվել միայն Հայկական լեռնաշխարհում: – Մեհենագրերը, գծային գրերը, բրոնզեդարյան նշանագրերը և դեռևս չվերծանված սեպագիր համակարգը միայն Հայկական լեռնաշխարհում են օգտագործվել: Դրան զուգահեռ Ք.ա. XV դարից մինչև Մեսրոպ Մաշտոցը ևս 7 գրային համակարգ ենք ներմուծել և օգտագործել: Դրանցից երեքը եղել են բառավանկային համակարգեր` խեթա-լուվիական հիերոգլիֆիկ համակարգը, ասուրաբաբելական սեպագիրը, Վանի թագավորության սեպագիրը, որը կարելի է համարել կես ներմուծված, կես տեղական, քանի որ ասորեստանյան սեպագիրը ներմուծեցին և էական բարեփոխման ենթարկեցին. մոտ 600 նշանից 180-ը վերցրեցին և կատարելագործեցին: Մյուս չորսը այբուբեններ են եղել՝ հունականը, արամեականը, ասորականը և միջին պարսկական կամ պահլավականը: – Իսկ ի՞նչն է պատճառը, որ գտնված գրավոր արձանագրությունները քիչ են ուսումնասիրված: – Դժվարանում եմ ասել, ինձ համար էլ է շատ անհասկանալի: Երբ սկսեցի թանգարաններից հավաքել այդ նյութերը, մեծ մասի վրա ուղղակի փոշի էր նստած, հրատարակված չէին: Ես հրատարակեցի 1500 նյութ: Այսօր տարածված միտում է, չեն ուզում սև աշխատանք անել, բայց քոփի փեյստ անելը գիտության ճանապարհը չէ: Երբ հավաքում, համակարգում և ուսումնասիրում ես, լրիվ ուրիշ արդյունք է ստացվում: Վանի թագավորության մեհենագրերի վերծանության բանալին ինձ հաջողվեց գտնել, երբ բոլոր նյութերը հավաքեցի: 300 նշաններից մոտ 60-ն արդեն վերծանված է: Ուղղակի շատ փոքր են տեքստերը, մեծ, ծավալուն տեքստերը ոչնչացել են, ուստի վերծանության գործը դանդաղ է ընթանում:

Նյութերը մասնակի կամ ամբողջությամբ մեջբերելիս ակտիվ` հիպերլինքով հղումը Ankakh.com-ին պարտադիր է:

Բնագիտություն · Uncategorized

Բնագիտություն Տնային 2

1.Հետեւյալ նյութերից առանձնացրե՛ք հիդրօքսիդները։
СaO,NaOH,Na2O, NaCl,  FeO, KOH, H2SO4, ZnO,  SnO, Ca(OH)2, HCl, NaNO3, BeO, H3PO4, KNO3,Mg(OH)2:
Հիդրօքսիդներ-NaOH, KOH, Ca(OH), (OH)2: Մնացած թթու է:
2.Որքա՞ն ճանապարհ կանցնի շնաձուկը 3 ժամում, եթե ընթանա 600կմ/ժ արագությամբ:
600×3=1800

Uncategorized

Մայրենի

  1. Տրված բառերը նախադասությունների մեջ գործածել ուղղակի և փոխաբերական իմաստներով:
    արևոտ-փոխաբերական իմասս- Դու արևոտ կյանք ունես,-ուղիղ իմաստ-Այսօր արևոտ օր է:
    սառը-փոխաբերակա իմաստ-Նա շատ սառ սիրտ ունես, ուղիղ իմաստ-Ինձ սառ ջուր կտաք:
    շողալ-փոխաբերակա իմաստ-Նրա երես շողում էր, ուղիղ իմաստ-աստղ էր շողում էին:
    լողալ-փոխաբերակա իմաստ-Դու լողումես քո երաաններին գրկում, ուղիղ իմաստ- Ես լողալ գիտ եմ:
    ալիք-փոխաբերակա իմաստ-Քեզ տարել է սիրո ալիք, ուղիղ իմաստ- Ծովում ուժեղ ալիք եղավ:
    փչել-փոխաբերակա իմաստ-Սուտասան նոր սուտ էր փչում, ուղիղ իմաստ- Հանկարծ ուժեղ քամի փչեց:
  2. Գրել «Եթե Կուպիդոնն ինձ նետեր նվիրեր» թեմայով շարադրանք:
    Ես եթե ունենաի Կուպիդոնի նետեր, կփորձեի բոլոր մարդկանց նվիրել սեր,
    տատիկներին, պապիկներին. չէ որ նրանք պետք են իրենց վերջին տարին էր շատ
    լավ անցկացնեն, և ինձ թվում է, որ սերը պետք է այն մարդկանց, ովքեր ունեն 
    սառը սիրտ:
Uncategorized

Մայրենի 1

  1. Քննարկում ենք հեքիաթի հնարավոր վերջաբանները:
    Եվ մի անգամ առավոտյան նա անտառում այնքան լավ, այնքան զնգուն ու գեղեցիկ ծուղրուղու կանչեց, որ աղվեսը, լսելով աքաղաղի ձայնը, մտածեց. «Վերջապես աքլորիկն ինձ այցելության եկավ։ Պետք է շտապ շնորհակալություն ասել այցելության համար…»։ Եվ շտապեց նրան ընդառաջ՝ չմոռանալով հետը վերցնել դանակ, պատառաքաղ և անձեռոցիկ, որովհետև աղվեսի համար չկա ավելի ախորժելի ճաշատեսակ, քան լավ աքլորը: Կարո՞ղ եք պատկերացնել, թե որքան տխրեց աղվեսը, երբ աքլորի փոխարեն տեսավ շնիկին, որը նստել էր իր պոչին և բարձրաձայն ծուղրուղու էր կանչում։

    – Ա՜խ,- բացականչեց աղվեսը,- այսպես կարելի է թակարդն էլ ընկնել:

    – Թակա՞րդը։

    – Դե, իհարկե: Կարծում էի, թե դու քեզ անտառում մոլորված աքլորի տեղ ես դրել, որպեսզի բռնես ինձ։ Լավ է, որ ժամանակին տեսա քեզ: Բայց սա անազնիվ որս է: Շները սովորաբար հաչում են ու զգուշացնում, որ որսորդները մոտենում են:

    – Հավատացնում եմ… Ես չէի պատրաստվում որս անել: Ես եկել էի վարժվելու:

    – Վարժվելո՞ւ։ Ինչո՞ւմ։

    – Ես սովորում եմ հաչել: Եվ համարյա սովորել եմ: Լսի՛ր, թե ինչ լավ եմ հաչում:

    Եվ նա բարձրաձայն երգեց՝ «Ծուղ-րու-ղո՜ւ»: Աղվեսը ծիծաղից քիչ էր մնում պայթեր: Նա փորը բռնած թավալ էր գալիս գետնին և ոչ մի կերպ չէր կարողանում հանգստանալ: Մեր շնիկը շատ վիրավորվեց, որ իր վրա ծիծաղում են, չէ՞ որ այդքա՜ն չարչարվել էր: Պոչը քաշած և համարյա լաց լինելով գնաց տուն: Եվ ահա նրան հանդիպեց կկուն: Նայեց տխուր շնիկին և խղճաց նրան:

    – Ի՞նչ է պատահել։

    – Ոչի՛նչ…

    – Ինչո՞ւ ես այդքան տխուր։

    – Ա՜խ… այսպես ու այսպես… Պատճառն այն է, որ հաչել չեմ կարողանում։ Եվ ոչ ոք չի կարողանում սովորեցնել ինձ։

    – Դե, եթե խնդիրը միայն դա է, ես շատ արագ կսովորեցնեմ քեզ։ Լավ լսի՛ր, թե ինչպես եմ երգում, և կրկնիր ինձ նման. «Կո՛ւ-կո՛ւ, կո՛ւ-կո՛ւ, կո՛ւ-կո՛ւ»։ Հասկացա՞ր։ — Ոնց որ այնքան էլ դժվար չէ…

    — Շատ հեշտ է: Ես երեխա ժամանակից կարողանում եմ կուկու կանչել: Դու էլ փորձիր. «Կո՛ւ-կո՛ւ, կո՛ւ-կո՛ւ»։

    – Կու…,- փորձեց շունը,- կու…

    Նա շատ անգամ կրկնեց այդ «կու-կու»-ն և՛ այդ օրը, և՛ մյուս օրերին: Իսկ մի շաբաթ անց արդեն կարողանում էր բավականին լավ կուկու կանչել: Նա շատ գոհ էր իրենից և մտածում էր. «Վերջապես, վերջապես ես սկսում եմ իսկապես հաչել։ Հիմա էլ ոչ մեկը չի ծիծաղի ինձ վրա»: Հենց այդ օրերին սկսվել էր որսի շրջանը: Անտառում շատ որսորդներ էին հայտնվել, այդ թվում նաև այնպիսիները, որոնք կրակում էին որտեղ պատահի և ում պատահի: Կարող էին նույնիսկ սոխակի վրա կրակել, եթե լսեին նրա ձայնը։ Եվ ահա այդպիսի մի որսորդ անցնում էր անտառով և լսեց թփերի միջից՝ «Կո՛ւ-կո՛ւ…. կո՛ւ- կո՛ւ…»։ Նա բարձրացրեց հրացանը, նշան բռնեց և կրակեց՝ թըխկ-թրըխկ։ Գնդակները բարեբախտաբար չկպան շնիկին: Սուլելով թռան ականջի մոտով, բայց շունը վախեցավ, և պո՜ւկ փախավ։ Նա շատ զարմացավ: «Երևի այս որսորդը խելքը թռցրել է», եթե կրակում է հաչացող շան վրա…» Իսկ որսորդն այդ ժամանակ իր որսն էր փնտրում: Նա վստահ էր, որ կպել է թիրախին։ «Երևի թռչունին այն շունը գողացավ, որ հանկարծ դուրս թռավ ինչ-որ տեղից»,- մտածեց նա: Եվ հոգին թեթևացնելու համար կրակեց իր բնից գլուխը հանած մկնիկի վրա, բայց նրան էլ չկպավ։ Իսկ շնիկը փախչում էր ու փախչում…

  2. Ծանոթանում ենք ը-ի ուղղագրությանը և ուղղախոսությանը: Քննարկում ենք օրինակներ:

Բառասկզբում ը լսվելիս գրվում է ը:

Բառասկզբում սպ, սկ, ստ, սփ, սթ, զբ, զգ և շտ հնչյունակապակցություններից առաջ լսվում է մի թույլ ը, բայց չի գրվում:

Օրինակ` զբաղվել, սկսվել, սթափվել:

Բացառություն է կազմում ըստ բառը:

Բաղաձայնների միջև սովորաբար լսվում է ը, բայց չի գրվում:

Օրինակ` դիմագծեր, թնդալ, թվալ, հրաշք:

Բառամիջում ը լսվելիս գրվում է ը միայն այն դեպքում, եթե այն մի առանձին արմատի սկզբնատառ է:

Օրինակ` անընդունակ, դասընկեր, համընդհանուր:

Uncategorized

Մայրենի

  • Կազմել տարբեր թռչունների նվիրված հայերեն երգերի ու բանաստեղծությունների ցանկ ու ներկայացնել այն այբբենական կարգով:

Հովհաննես Թումանյան  արագիլ

Կոմիտաս-Կաքավիկ

Արթուր Մեսչյան – Արի իմ սոխակ

Կոմիտաս ՛՛Քելե -քելե՛՛

 

Կետերի փոխարեն գրել տրված բառերից մեկը:

  • Քո չքնաղ ծաղկի բույր է ինձ այստեղ բերել: (բույր, բյուր)
  • Անթիվ ու բյուր են աստղերը: (բույր, բյուր)
  • Ասյա երբևէ կհանգստանա՞ պատերազմներից: (Ասիա, Ասյա)
  • Ասիա երբևէ կհանգստանա՞ իրեն հուզող մտքերից: (Ասիա, Ասյա)
  • Սոֆյա գեղեցիկ ու հյուրընկալ քաղաք է: (Սոֆիա, Սոֆյա)
  • Սոֆիա գեղեցիկ ու նրբանկատ աղջիկ է: (Սոֆիա, Սոֆյա)
Մայրենի · Uncategorized

Ռափայել Պատկանյան

Կենսագրություն

Ռափայել Պատկանյանը ծնվել է 1830 թվականի նոյեմբերի 8-ին, Նոր Նախիջևանում (Դոնի Ռոստովի շրջան), գրող Գաբրիել Պատկանյանի ընտանիքում։ Սկզբնական կրթությունը ստացել է հոր դպրոցում։ 1843-1849 թվականներին սովորել է Լազարյան ճեմարանում։ 1851 թվականին Պատկանյանը սովորել է Դորպատի համալսարանում։ Նույն տարում ընդունվել է Մոսկվայի համալսարանի բժշկական ֆակուլտետը։ 1866 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի արևելյան ֆակուլտետը։ Վախճանվել է օգոստոսի 8, 1892 թվականին Նոր Նախիջևանում։

Картинки по запросу Ռափայել պատկանյան

Ստեղծագործական աշխատանք

Առաջին ստեղծագործությունները՝ «Պանդուխտ հայ ի Փարեզ», «Առավոտյան երգ շինակաց», «Երեկոյան երգ շինակաց», «Հայոց գինի», «Թիֆլիսի քեֆ» և այլն լույս են տեսել 1850-1851 թվականներին «Արարատ» շաբաթաթերթում։

1852 թվականին իր ուսանող ընկերների հետ հիմնում է Գամառ-Քաթիպա ընկերությունը։ 1855 թվականին լույս է տեսնում Գամառ-Քաթիպայի առաջին պրակը՝ «Գրե այնպես ինչպես որ խոսում են, խոսե այնպես ինչպես որ գրում են» բնաբանով։ Ռափայել Պատկանյանը ձգտել է իր խոսքին տալ ժողովրդին հարազատ, կենդանի կենսուրախ արտահայտություն։ Նրա լեզվական հայացքներն իրենց արտացոլումն են գտել «Արաքսի արտասուքը», «Քաջ Վարդան Մամիկոնյանի մահը» ստեղծագործություններում։ Մեծ է եղել Պատկանյանի հայրենասիրական ստեղծագործությունների ազդեցությունը իր ժամանակի երիտասարդության վրա։ Բացի բազմաթիվ պոեմներից, բանաստեղծություններից, պատմվածքներից, ունի նաև երգիծական պատմվածքներ, գրված Նոր Նախիջևանի բարբառով։